Stel, je houdt van zingen, maar je bent al wat jaartjes ouder. Je hebt geen zin om 's avonds de deur uit te gaan voor een optreden of je hebt wellicht last van concertstress. Toch ben je als koorveteraan nooit je passie voor zingen verloren. Wat kun je dan doen? In Emmen hebben ze antwoord op die vraag en dat is pensioenkoor Poco Ritenuto.

Hier en daar tikt een voetje ritmisch mee. Of zie je een een stel lippen dat voorzichtig de woorden probeert mee te zingen. Een aantal bewoners van woonzorgcentrum De Bleerinck geniet zichtbaar van het optreden van Poco Ritenuto, een Emmer koor vol oude zangrotten in het vak. De loepzuivere zang uit de ongeveer 30 kelen geeft het repertoire extra glans. Maar het gaat hier niet om een concert. Noem het zo alsjeblieft niet. Nee, dit is een openbare repetitie, verduidelijkt Koos Salomons, een van de bestuursleden van Poco Ritenuto.

Want de leden hebben een broertje dood aan wat Salomons omschrijft als 'concertstress'. "Hoge eisen, dagen instuderen, soms op de zaterdag, perfectionistische uitvoeringen, in de avonduren op pad voor concerten. Dat willen we niet meer." Hij wijst op de leden van het koor. Allemaal ouderen, met een gemiddelde leeftijd van tussen de 75 en 80 jaar oud. "Ze zitten in ieder geval allemaal in de AOW", knipoogt Salomons.

Meekomen

Naast de leeftijd hebben de leden ook iets anders gemeen: een passie voor zingen. Allen hebben voorheen in andere koren gezeten. Vaak ging het er in die formaties uiterst professioneel aan toe. "De oudjes kunnen niet meer zo goed meekomen", lacht Salomons. "Of ze durven niet meer zo goed. Je ziet mensen dan stoppen, ook omdat ze geen zin hebben in al het gedoe er omheen. Op die manier gaat er een bak zangervaring en muziek verloren."

Die trend bracht Salomons op het idee om dit zogenaamde 'pensioenkoor' op te richten. De achterliggende gedachte is simpel: het koor studeert in ongeveer 15 weken een programma in en repeteert enkel in De Goede Herderkerk en De Bleerinck in Emmen. Bij elk project komt er een compleet nieuwe dirigent bij, in deze periode is dat André Cats. Met hem wordt een programma vol eeuwenoude Franse en Duitse liederen ten gehore gebracht.

Een beetje langzamer

Bewoners van De Bleerinck mogen die repetities bijwonen, vaak gaat het om een handjevol. "Maar we zingen dus niet voor een applaus, maar puur ons eigen plezier." Het tempo en de eisen liggen ook een stuk lager. De naam van het koor is dan ook geen loze keuze geweest: want letterlijk vertaald betekent het een beetje langzamer. Kalmpjes aan, dus. Easy does it.

Koorlid Alies Selij kan dat beamen. "Het werkt meer ontspannend als er geen optreden als afsluiter van een project op de agenda staat. Het is heerlijk informeel. Dat bevalt mij en de meeste mensen", vertelt ze. Ze heeft in vele koren gezeten en het zingen zit duidelijk bij haar in het bloed. "Als je eenmaal gezongen hebt, dan blijf je dat doen. Je wordt er gewoon blij van", glimlacht ze.

Het mag rammelen

Voor Peter van Strien, een ander lid, voelt het net zo. "Het hoeft allemaal niet perfect te zijn. Het mag best een beetje rammelen, dat geeft helemaal niets." Ondanks dat hij zichzelf als 'bejaard' beschouwt, moet het zingen doorgaan vindt hij. "Het houd je gezond. En jong!"

Het plezier spat er dan ook af en daarmee is de missie van Salomons wel geslaagd. "Ze zouden daarom overal in Nederland dit soort koren moeten oprichten. Althans, dat vind ik."