Beste mensen,

Haar ogen lieten grote teleurstelling zien. ’Ze zitten op onze plek’, zei ze en zocht steun bij haar vader. De dag ervoor had ze met andere tieners van grote familie aan een tafel in de hoek aan het raam gezeten. Het was een gezellige groep die een hoop levendigheid bracht in de ruimte waar we ontbeten in ons B&B. Maar er waren inmiddels meer gasten gekomen die nu vóór hen aan de tafel in de hoek waren gaan zitten om te ontbijten. Nu was ‘hun plek’ bezet. Er werd wat geschoven met stoelen aan de andere tafels en zo loste het zich op.

Zo snel kan het gaan dat je je iets toe-eigent. Na één keer ergens zijn en het daar leuk hebben en de plek is ‘van jou’ of ‘van ons’. Zo voelt het. Het is de vraag of het daarbij gaat om de fysieke plek of dat je de mooie herinnering weer terug wil halen. Maar we koppelen het aan de fysieke plek. Soms wordt iets iemands plek als die daar vaak zit. Aan de eettafel, in het café en zelfs in de kerk kan dat zijn.

Als we hechten aan onze eigen plek, is het ontregelend als iemand anders daar zit. Hoe erg is dat? Soms geeft een nieuwe schikking kansen op andere gesprekken met mensen waar je anders niet naast zit.

We eigenen ons snel iets toe. Ook wat helemaal niet ons eigendom is. Het kan uit gewoonte, het is misschien ook uit verlangen om vast te houden wat er was. Maar we ontzeggen anderen de beleving van die plek en we verhinderen ook onszelf de kans op nieuwe verrijkende ervaringen.

Met een hartelijke groet,
Menso Rappoldt

Elke zondag lees je een column van Menso Rappoldt op onze website. Menso was van 2012 tot juli 2026 voorganger van de Grote Kerk in Emmen. In 2021 won hij bij een landelijke preekwedstrijd de titel beste preek. Wekelijks schrijft hij een korte overdenking over iets wat hij om zich heen ziet in het alledaagse leven. Niet per sé vanuit een religieus perspectief, maar vanuit zijn eigen visie.

Lees hier zijn vorige columns.