Hanneke en Albert Jan Benjamins uit Emmen verloren in 2024 hun dochter Laure na een zwangerschap van net geen 24 weken. In de periode daarna ontdekten ze dat ze hetzelfde verdriet ieder op een andere manier beleefden. Die ervaringen hebben ze nu vastgelegd in een boek, waarin zowel het perspectief van de moeder als dat van de vader centraal staat.

Tijdens de zwangerschap van hun tweede dochter bleek rond de 20 wekenecho dat er ernstige aangeboren afwijkingen waren. Laure had het zeldzame OEIS-complex, waarbij meerdere delen van het lichaam en organen niet goed zijn aangelegd.

De vooruitzichten waren zeer slecht. Laure zou na haar geboorte meerdere zware operaties nodig hebben en de kans bestond dat ze de bevalling niet zou overleven. Hanneke en Albert Jan besloten daarop de zwangerschap te beëindigen.

Laure werd levend geboren en overleed kort na de bevalling bij haar ouders. Daarna namen ze haar mee naar huis, waar ze tot aan de crematie in water werd opgebaard.

In Call It A Day vertellen de ouders over het schrijf- en rouwproces.

Ieder een eigen manier van rouwen

In de weken na de geboorte kwamen veel mensen bij het gezin langs. Hanneke en Albert Jan vertelden samen wat ze hadden meegemaakt. In eerste instantie leek het alsof ze het verlies op dezelfde manier beleefden.

“We dachten dat we hetzelfde rouwden”, vertelt Hanneke. “Het leek wel een soort kraamvisite de weken erna. Mensen kwamen langs en wij vertelden ons verhaal, steeds net een beetje anders, maar we vulden elkaar mooi aan.”

Later merkten ze dat hun ervaringen toch behoorlijk van elkaar verschilden. Voor Hanneke begon het rouwproces al tijdens de zwangerschap. “Ik had al een band met Laure toen ze nog in mijn buik zat. Ik begon al vroeg met rouwen, eigenlijk vanaf het moment dat ik wist dat het niet goed zat.”

Voor Albert Jan kwam dat besef later, vooral rond de geboorte van zijn dochter. Ook de bevalling beleefde hij heel anders dan Hanneke. Bij de geboorte van hun eerste dochter had hij nog het gevoel dat hij iets kon doen. Dit keer voelde hij zich vooral machteloos.

“Nu voelde ik me heel machteloos, omdat bij Laure er een dood meisje op een weegschaal ligt en Hanneke ging bloeden. Dan moet je afwachten en toekijken.”

Twee kanten van hetzelfde verhaal

Door met mensen in hun omgeving over Laure te praten, ontstond het idee om hun ervaringen op papier te zetten. Ze merkten daarbij dat er wel boeken over het verlies van een kind bestaan, maar dat het perspectief van vaders volgens hen veel minder vaak wordt verteld.

“Er is heel weinig beschikbaar, vooral voor mannen”, zegt Albert Jan. “Het gaat vooral over vrouwen en hun verdriet, of over vrouwen die over hun mannen vertellen.”

Een boek waarin beide ouders hun eigen verhaal vertellen, konden ze nauwelijks vinden. Daarom besloten ze dat zelf te maken. Niet alleen voor andere ouders, maar ook voor zichzelf, hun kinderen en de mensen om hen heen.

Tijdens het schrijven werd opnieuw duidelijk hoeveel hun herinneringen van elkaar verschilden. “Op sommige punten merkte ik dat ik Hanneke miste om het aan te vullen”, vertelt Albert Jan. “Dat ik ook echt niet wist hoe het precies zat.”

Emoties speelden daarbij een grote rol. Sommige gebeurtenissen waren bij de een scherper blijven hangen dan bij de ander. Door samen alle bezoeken, gesprekken en gebeurtenissen opnieuw langs te gaan, ontstond uiteindelijk een completer beeld.

In het boek schrijven Hanneke en Albert Jan daarom onder meer brieven aan elkaar. Daarin vertellen ze dezelfde periode vanuit hun eigen ogen.

‘Alles voor de laatste keer’

Ook in de dagen na de geboorte hadden ze ieder hun eigen rol. Albert Jan verzorgde Laure bij de wateropbaring. Hij legde haar in het water, haalde haar eruit, depte haar droog en verzorgde haar.

“Op dat moment stond ik aan de zijlijn”, vertelt Hanneke. “En dat wilde ik ook, want ik had al momenten genoeg met haar gehad.” Voor Albert Jan behoren juist die momenten tot de meest emotionele herinneringen. Het hoofdstuk waarin hij daarover schrijft heet Alles voor de laatste keer.

“Dit is ook het zwaarste hoofdstuk voor mij. Elke keer dat ik het (voor)lees, herbeleef ik het. En alles was ook voor de laatste keer.”

Praten over verlies

Met hun boek hopen Hanneke en Albert Jan niet alleen hun eigen verhaal te vertellen. Ze willen ook andere ouders laten zien dat er geen vaste manier bestaat om met het verlies van een kind om te gaan.

Hanneke hoopt vooral dat lezers de liefde voor Laure in het verhaal voelen en ervaren dat ze over hun verdriet mogen praten. Albert Jan benadrukt hoe belangrijk het volgens hem is om mensen te zoeken bij wie dat veilig voelt.

Dat hoeft volgens hen niet alleen de eigen partner te zijn. Juist doordat twee mensen anders kunnen rouwen, kan het helpen om ook buiten de relatie over het verlies te praten. Volgens Albert Jan bestaat anders het gevaar dat partners elkaar onderweg kwijtraken. “Je zult uiteindelijk toch moeten gaan praten.”

Voor Hanneke en Albert Jan blijft Laure in ieder geval onderdeel van hun gezin. Met hun boek willen ze haar verhaal bewaren én iets bieden aan mensen die zelf met het verlies van een kind te maken krijgen.

Luister het hele interview met Hanneke en Albert Jan terug.