Beste mensen,

Als je ergens weggaat, ben jij degene die letterlijk weggaat. Je zegt school gedag als je klaar bent, je neemt afscheid van collega’s als je stopt met werken of een activiteit. En je bent weg.

Maar het is ook andersom: je collega’s, school en werk verlaten jou.

Als je na je pensioen nog een keertje in de pauze koffie gaat drinken op je vroegere werk, merk je dat je er niet meer bij hoort. Het werk is met vroegere collega’s en nieuwe mensen verder gegaan. Het werk heeft jóu verlaten.

Zo wordt je ook verlaten door je jeugd. En als je oud wordt, door je gezondheid, behendigheid en kracht.

Het maakt uit of je denkt dat jíj weggaat of dat het weggaat van jou. Als je denkt dat jíj weggaat, kan je het willen tegenhouden. Zulke mensen kunnen moeilijk afscheid nemen en accepteren dat dingen in het leven veranderen. Soms blijven mensen klagen dat ze iets niet meer kunnen.

Als je het zo ziet dat het jou verlaat, kan je er niets aan doen. Alleen afscheid nemen. Het liefst op een waardige manier waarbij je jezelf niet klein maakt. Als je ziet dat iets van je weggaat, je jeugd, je kinderen uit huis, je werk, iemand die gaat sterven, dan is het fijn als je nog een laatste keer ziet wat er mooi was, en dan komt het moment dat het voorbij is.

Maar jouw leven is niet voorbij. Dat kan een andere invulling krijgen, met jou in een andere rol of taak.

Zo makkelijk gaat het natuurlijk niet altijd. Maar het maakt wel uit hoe je het ziet. Iets opbouwen is een kunst. Leven is een kunst.

Afscheid nemen is ook een kunst, die van invloed is op hoe je leven verder gaat.

Met hartelijke groet,

ds. Menso Rappoldt

Elke zondag lees je een column van Menso Rappoldt op onze website. Menso is voorganger van de Grote Kerk in Emmen sinds 2012. In 2021 won hij bij een landelijke preekwedstrijd de titel beste preek. Wekelijks schrijft hij een korte overdenking over iets wat hij om zich heen ziet in het alledaagse leven. Niet per sé vanuit een religieus perspectief, maar vanuit zijn eigen visie.

Lees hier zijn vorige columns.