Column: Het Rode Potloodje – Lijmen met lege lijmstift

Jan Veenstra schrijft in aanloop naar de verkiezingen over de politieke partijen. Foto: Eigen afbeelding

De oppositie wil een lijmpoging. Dat klinkt nobel, maar je vraagt je af: wat valt er nog te lijmen als de stukken van de coalitie al lang bij het oud papier staan? Het is alsof je met een lege Pritt-stift een gebroken vaas probeert te redden. Leuk voor de foto, zinloos in de praktijk.

Premier Schoof ziet er dan ook niets in. Hij benadrukt dat hij zich “permanent” heeft ingezet voor eenheid. Permanent, jawel. Alleen jammer dat eenheid in dit kabinet net zo duurzaam was als een plastic wegwerpbekertje op een festival.

Intussen staat Bontenbal te roepen dat ministers geen campagne mogen voeren. Dat is aandoenlijk, want wie naar hem luistert in dit kabinet? Precies: niemand. Maar goed, hij mag het zeggen – ook dat is democratie.

De VVD speelt ondertussen simultaan. Niet op het schaakbord, maar met embargo’s. Nationaal én Europees tegelijk. Je ziet ze al achteroverleunen: “als we niks voor elkaar krijgen, hebben we het in ieder geval wél simultaan geprobeerd.”

En zo dobberen we verder met een rompkabinet. Voor wie dat Haagse jargon niet kent: dat is wat er overblijft nadat een deel van de coalitie is weggelopen. Een uitgeklede ploeg ministers die zonder meerderheid vooral de lopende zaken mag afhandelen. Het is een beetje alsof je een voetbalwedstrijd moet uitspelen met zes man en zonder keeper. Je kúnt nog wel het veld op, maar winnen ga je nooit meer.

Ondertussen hebben alle partijen de mond vol van “het landsbelang.” Dat klinkt prachtig. Alleen jammer dat in Den Haag landsbelang meestal een ander woord is voor partijbelang, carrièrebelang, of het belang van een goed stukje in de krant.

De kiezer mag straks de rekening presenteren. En geloof me: die wordt met rente geïnd.


Het Rode Potloodje wordt geschreven door Jan Veenstra.

In deze serie columns schrijft Veenstra in aanloop naar de verkiezingen over de politieke partijen. Hij geeft geen stemadvies, maar vertelt alleen wat hij ervan vindt, met een vleugje humor. Afhankelijk van het politieke aanbod verschijnt de column meerdere keren per week.

Lees hier zijn vorige columns.